از جهان ، ماتمسرایی ساخته

ما چنین ، آسوده مشغول چرا

چشم ما عبرت نمی گیرد چرا؟

لشگر ظلمش به هر جا تاخته

هر کجا ، لبخند بر لب دیده است

بر زوال عیش او خندیده است

کس نمی یابی که از غم ، زار نیست