گر خبرستش چرا فوق قمر می رود

چشم چو مریخ او مست ز تاریخ او

جان به سوی ناوکش همچو سپر می رود

ابروی چون سنبله بی خبرست از مهش

ذره چرا شد سوار بر سر کره هوا

چون سوی تو آفتاب جمله به سر می رود

آن زحل از ابلهی جست زبردستیی