چون سوی تو آفتاب جمله به سر می رود

ابروی چون سنبله بی خبرست از مهش

گر خبرستش چرا فوق قمر می رود

ذره چرا شد سوار بر سر کره هوا

آن زحل از ابلهی جست زبردستیی

غافل از آن کاین فلک زیر و زبر می رود

دل ز شب زلف تو دید رخ همچو روز