شد برایش قوز بر بالای قوز

چون ازین سوداگری ، سودی ندید (۲)

از نفاق بخت خود ، آهی کشید

آن صدای آه دزد تیره روز

مرد صاحبخانه کنجی خفته بود

بسترش فرشی ، ز خاکش تار و پود

از صدای آه او بیدار شد