مرد صاحبخانه کنجی خفته بود

از نفاق بخت خود ، آهی کشید

آن صدای آه دزد تیره روز

شد برایش قوز بر بالای قوز

بسترش فرشی ، ز خاکش تار و پود

از صدای آه او بیدار شد

چشم او آئینه دستار شد