چون نسیمی بر گلستان می وزید

چشمه را بر طبع ماهی می سرود

خاک را از چهره گل می زدود

بر چمن دست نوازش می کشید

در خیالش ، غنچه چون گل می شکفت

هر چه را می گفت بلبل می شنفت

سنگ و چاه راه با او آشنا