در خیالش ، غنچه چون گل می شکفت

خاک را از چهره گل می زدود

بر چمن دست نوازش می کشید

چون نسیمی بر گلستان می وزید

هر چه را می گفت بلبل می شنفت

سنگ و چاه راه با او آشنا

هر صدایی با سکوتش هم نوا