سنگ و چاه راه با او آشنا

چون نسیمی بر گلستان می وزید

در خیالش ، غنچه چون گل می شکفت

هر چه را می گفت بلبل می شنفت

هر صدایی با سکوتش هم نوا

گاه گفتی : چیست این نجوای رود ؟

بلکه می خواند برای گل سرود