سرخی لعلش ز خون دیده فرهاد بود

جام می چونت بدست افتد ، بنوش و غم مخور

خوش سرود مجلس جم ، هر چه باداباد بود

هر کجا شیرین لبی دیدیم در آفاق عشق

چرخ ،آن روزی که رزق خلق قسمت می نمود

سهم ما « نانی که از دستش به خاک افتاد » بود

عاشقان را صبر باید « سالک » از جورش منال