فقط عیبت ، سبیل تاب داده ست

خلاصه ، آنکه دل خواهد ، همانی

سراپای تو بی عیب است و مقبول

و لپ های تو خوش طعم است و ماکول

که چون دردی ، درون جام باده ست

چو خلقی را به وصلت اشتیاقست

مه رویت چرا اندر محاقست؟ (۲)