چو خلقی را به وصلت اشتیاقست

و لپ های تو خوش طعم است و ماکول

فقط عیبت ، سبیل تاب داده ست

که چون دردی ، درون جام باده ست

مه رویت چرا اندر محاقست؟ (۲)

مه رویت به پشت ابر تا کی

مرا و دیگران را صبر تا کی