که چون دردی ، درون جام باده ست

سراپای تو بی عیب است و مقبول

و لپ های تو خوش طعم است و ماکول

فقط عیبت ، سبیل تاب داده ست

چو خلقی را به وصلت اشتیاقست

مه رویت چرا اندر محاقست؟ (۲)

مه رویت به پشت ابر تا کی