مه رویت به پشت ابر تا کی

که چون دردی ، درون جام باده ست

چو خلقی را به وصلت اشتیاقست

مه رویت چرا اندر محاقست؟ (۲)

مرا و دیگران را صبر تا کی

ز ابر تیره بزدا ، روی مه را

و از بالای لعلت ، آن شبه را (۳)