گه فراقت خاطرم را در تا لم کرده است

هر گلستانی مزین با فروغ روی توست

بلبل جانم تو را در گل تجسم کرده است

مهرت آرد بر دلم ایمان و عشقی بی بدیل

برزبان نایدگهی حرف دل اندر قاب لفظ

دل هم آن را با زبان نی تکلم کرده است

چون شنید الیار ازاین نی درد مظلومان؛ از آن