هر آنکه بر سر او سایه ی نگار آمد

ز تیغ صحبت دلبر چو لب گشود انگار

به گردنم دو لب تیغ ذوالفقار آمد

رهد ز تابش دوزخ به دور چرخ قضا

گلی ز روی کرم هر که داد مزرع دل

به فیض آب عنایت یکی هزار آمد

سرت ز حلقه ی گیسو نمی رهد الیار!