رنگ رخساره بتابد اگرم رو نکند

تا ننوشم قدحی از کرم جوی وفا

تا رسانم به کمال این دل دلبسته به یار

می برم جام گلی سوی دل از بوی وفا

بخت جانی که وزد از حرم موی وفا

می سپارم تن خود بر لبه ی تیغ جفا

گر خزانی به بر آید ز هیاهوی وفا