بخت جانی که وزد از حرم موی وفا

تا رسانم به کمال این دل دلبسته به یار

می برم جام گلی سوی دل از بوی وفا

رنگ رخساره بتابد اگرم رو نکند

می سپارم تن خود بر لبه ی تیغ جفا

گر خزانی به بر آید ز هیاهوی وفا

عشق خود می برم اندر صدف گوهر جان