می سپارم تن خود بر لبه ی تیغ جفا

می برم جام گلی سوی دل از بوی وفا

رنگ رخساره بتابد اگرم رو نکند

بخت جانی که وزد از حرم موی وفا

گر خزانی به بر آید ز هیاهوی وفا

عشق خود می برم اندر صدف گوهر جان

تا بسنجم سر پیمان به ترازوی وفا