عشق خود می برم اندر صدف گوهر جان

بخت جانی که وزد از حرم موی وفا

می سپارم تن خود بر لبه ی تیغ جفا

گر خزانی به بر آید ز هیاهوی وفا

تا بسنجم سر پیمان به ترازوی وفا

بار الها! بنشان تا به ابد بر دل ما

تیری از ناوک برخاسته از سوی وفا