خسته از توسنی نفسم و تزویر و ریا

من چرا بر در بیغوله خفا می جویم

خام ابلیس شدم تا لبه ی چاه سقوط

جان خود از لب این ورطه رها می جویم

از فضای دم جانانه هوا می جویم

این جهان عشوه در آورد وکلاهم بربود

ای عجب! اینکه ز مکار وفا می جویم