بس که بارد زکلامت گهر مهر و صفا

این همه صافی از آن رنگ زلال تو بود

خرقه ی نیکی اگر صالح وارسته ببرد

تار این پیرهن از پود خصال تو بود

گوش الیار به قرآن پی قال تو بود