دلم به پیچ و خم دهر بس پریشان بود

به عشوه ای لب جان، برشراب جام آورد

فراغتی ز فروغش به چنگ جان افتاد

دلم به دست خود از دامن حطام آورد

به شکری زلبش، دل به انسجام آورد

دلم زپرده ی ظلمت نشانه بیرون برد

چو آفتاب خود اندر دلم به بام آورد