از مزرعی که در آن، بذر، کشته است

این رشته می بردم تا به بام عرش

برمسندی که نه جای فرشته است

بس گل دروده دراین ره، هزار جان

اندر منای جمالش بدیده ام

بس کشته ای که از آن کشته، پشته است

آورده از چه ظلمت، دلم برون