خوشم بر این که، پر آرم به سوی یارم زود

کنون به میکده ی رهروان نهادم روی

که درد بی خبری را، بر آورم بهبود

من از حوالی درگاه و کوی جانانم

مرا به غیر تو جانا! چه حاجتی دیگر

که در جبین تو چون گم نموده ام مقصود

نشان خود، بنشان بر سر دل الیار