تا بدیدش کوی او، حوض شراب ناب را

دل نمی گنجد زشوق رویش اندر خانه اش

ترک جانم می کند اندر ره جانانه اش

بر سر آن شد که ز آن می، پرکند پیمانه اش

چون چشید از آن می کوثر نشان جام او

چون پرستویی که بیند زیر دامی دانه اش