رخصتی ده به دلم تا بچشد شهد حضور

تا تجلای تو مدهوش کند جان مرا

بچشان از می عشقم برسان قله ی طور

قدحی از می دیدار فرستا به درم

تاج عشقی سر من نه که شوم مرد کمال

تا زنم تکیه بر آن تخت مرصع ز سرور

بر سر عالم از آن طره ی افشان مه ات