قدحی از می دیدار فرستا به درم

گر نباشد به دلش چشم طمع بر لب حور

تا تجلای تو مدهوش کند جان مرا

بچشان از می عشقم برسان قله ی طور

رخصتی ده به دلم تا بچشد شهد حضور

تاج عشقی سر من نه که شوم مرد کمال

تا زنم تکیه بر آن تخت مرصع ز سرور