تاج عشقی سر من نه که شوم مرد کمال

بچشان از می عشقم برسان قله ی طور

قدحی از می دیدار فرستا به درم

رخصتی ده به دلم تا بچشد شهد حضور

تا زنم تکیه بر آن تخت مرصع ز سرور

بر سر عالم از آن طره ی افشان مه ات

اوفتاد این همه فکر طلب و شادی و شور