بقچه ی دل را به یغما برده و بر جسته دلبر

آمد او غوغاکنان بر کوی یاران می آلود

دل ربود از من به نازی آنچنان آهسته دلبر

ناگهان رفت از فراقش آتشی بر خرمنم زد

گر چه الیار! از غم هجران بسوزد بند بندت

شکر! بر تخت امیدت همچنان بنشسته دلبر