گر چه الیار! از غم هجران بسوزد بند بندت

دل ربود از من به نازی آنچنان آهسته دلبر

ناگهان رفت از فراقش آتشی بر خرمنم زد

بقچه ی دل را به یغما برده و بر جسته دلبر

شکر! بر تخت امیدت همچنان بنشسته دلبر