خنده ای زد بر شهادت تا بدیدارش رسید

هیبت دنیایی اندر چشم او چون کاه بود

بس محقر بود این دنیا مر او را در نظر

بی نیاز از ثروت اندوزی و کسب جاه بود

او شهادت را چنان گویی که خاطر خواه بود

از حصار لفظ اگر بیرون نگردد کلک من

چون کند وصف آنچه کاو را جمله در درگاه بود