بس محقر بود این دنیا مر او را در نظر

دست او پیوسته با دست خدا همراه بود

کوهی از امیال نفسانی نهادش پشت پای

هیبت دنیایی اندر چشم او چون کاه بود

بی نیاز از ثروت اندوزی و کسب جاه بود

خنده ای زد بر شهادت تا بدیدارش رسید

او شهادت را چنان گویی که خاطر خواه بود