چون کند وصف آنچه کاو را جمله در درگاه بود

خنده ای زد بر شهادت تا بدیدارش رسید

او شهادت را چنان گویی که خاطر خواه بود

از حصار لفظ اگر بیرون نگردد کلک من

در فراقش بند شد الیار را نای نفس

آنچه آمد از نهادش ناله ای از آه بود