می دهی دست قضا خرمن آمال مرا

تیغی از برق نگاهت به رخش آخته ای

تا اسارت ببری این دل پر باد مرا

حلقه ای گردنش از سلسله انداخته ای

دستی از جور و جفا بر دل من یاخته ای

هرچه کردم گله خود از سر دلبستگی است

چه کند دل خود از این جلوه که پرداخته ای