چه کند دل خود از این جلوه که پرداخته ای

می دهی دست قضا خرمن آمال مرا

دستی از جور و جفا بر دل من یاخته ای

هرچه کردم گله خود از سر دلبستگی است

از ازل خاک دل من شده آغشته به عشق

گل بنیاد وجودم تو چنین ساخته ای

در گلستان رخش لانه گزین تا به ابد