در گلستان رخش لانه گزین تا به ابد

چه کند دل خود از این جلوه که پرداخته ای

از ازل خاک دل من شده آغشته به عشق

گل بنیاد وجودم تو چنین ساخته ای

ای دل! آنجا به گل رویش اگر فاخته ای

دل الیار! تو گر پا ننهی بر در عشق

عمر خود را سر لهو و لعبی باخته ای