تو گوئیا به تنش روح رفته باز آمد

زمانه را نفسی تازه از حجاز آمد

به قبله گاه جهانی چو سرو ناز آمد

چو لاشه ای شده بود این جهان در ظلمت

به گرد شب همه بت های شب پرستان بود

برای چیدن بت ها به حرص و آز آمد

شبی که خلوت خوبان به گرد مه بد بود