گر عشق جانان باشدا هم و غم اندیشه ام

ذکرش به فکر آغشته ام زآن می سرایم نغمه ای

سازد مرا چون بعد از این زیر و بم اندیشه ام

چون ناف آهوی ختن گردد معطر خوی من

عمری نکردم همرهی امشب بر او دادم رهی

تنها نمی مانم دگر چون همدم اندیشه ام

گر فکرم آرد گوهری آن را نهم بر خوان دل