تنها نمی مانم دگر چون همدم اندیشه ام

چون ناف آهوی ختن گردد معطر خوی من

گر عشق جانان باشدا هم و غم اندیشه ام

عمری نکردم همرهی امشب بر او دادم رهی

گر فکرم آرد گوهری آن را نهم بر خوان دل

هرگز نباشد خستی من حاتم اندیشه ام

هان! ای برادر یک دمی گوش ار دهی بر شعر من