هرگز نباشد خستی من حاتم اندیشه ام

عمری نکردم همرهی امشب بر او دادم رهی

تنها نمی مانم دگر چون همدم اندیشه ام

گر فکرم آرد گوهری آن را نهم بر خوان دل

هان! ای برادر یک دمی گوش ار دهی بر شعر من

انگشت صحت می نهی من آدم اندیشه ام

الیار! اگر ناآوری افکار نو در دفترت