گر فکرم آرد گوهری آن را نهم بر خوان دل

گر عشق جانان باشدا هم و غم اندیشه ام

عمری نکردم همرهی امشب بر او دادم رهی

تنها نمی مانم دگر چون همدم اندیشه ام

هرگز نباشد خستی من حاتم اندیشه ام

هان! ای برادر یک دمی گوش ار دهی بر شعر من

انگشت صحت می نهی من آدم اندیشه ام