قعر ظلمت می رود هر آنکه اندر زندگی

می شود بازیچه ای در دست طناز امید

زاغ یاس آمد نشست ار هر زمان بر شاخ دل

سنگ رجم افکن بر آن با پنجه ی باز امید

دل نسازد راهی دروازه ی راز امید

دیده ی الیار بیند نوری اندر گام او

زان نشاند کلک خود با نام دمساز امید