زاغ یاس آمد نشست ار هر زمان بر شاخ دل

تخم رفعت می نهد در دست دل، غاز امید

یاس اگر رحل افکند در کوی مشتاقان او

می شود بازیچه ای در دست طناز امید

سنگ رجم افکن بر آن با پنجه ی باز امید

قعر ظلمت می رود هر آنکه اندر زندگی

دل نسازد راهی دروازه ی راز امید