می شود بازیچه ای در دست طناز امید

آشیان سازد اگر در بوته زار هر دلی

تخم رفعت می نهد در دست دل، غاز امید

یاس اگر رحل افکند در کوی مشتاقان او

زاغ یاس آمد نشست ار هر زمان بر شاخ دل

سنگ رجم افکن بر آن با پنجه ی باز امید

قعر ظلمت می رود هر آنکه اندر زندگی