یاس اگر رحل افکند در کوی مشتاقان او

گوشه ی گوش ار دهد بر دست آواز امید

آشیان سازد اگر در بوته زار هر دلی

تخم رفعت می نهد در دست دل، غاز امید

می شود بازیچه ای در دست طناز امید

زاغ یاس آمد نشست ار هر زمان بر شاخ دل

سنگ رجم افکن بر آن با پنجه ی باز امید