من این جوانی دل را بنازم اندر او

گلیم خانه ی بختی ببافد او؛ عالی

معلمی بود او، تاجور به ملک صفا

ز کینه جام دلش هر زمان بود خالی

که شوق و ذوق در آرد به قیل و هر قالی

تو را به دست خدا می سپارد این الیار

کز او بود همگان را؛ اگر پر و بالی