با تو، سکینه! دلم بند زندگی است

آمد « محمد » و شد تاج ، بر سرم

کردی مزینم از این دو گل پسر

اکنون به فکر جمالی ز دخترم

بی روی تو، به جهان ، بید بی برم

گه بوده ای تو مرا، سنگ صبر و حلم

گه بوده ای تو مرا، جای مادرم