درونش آتشی از دست استبداد.

بر او تاریخ می بالد.

گهی از غصه می نالد.

نشانی کهنه از تیغ جفا بر گونه اش پیدا؛

هنوزش پیکری مجروح و قلبی پر ز خون دارد.

گهی گریان آمالش، که می سوزد به دست پست نامردان؛

گهی بالد به خود بر قامت سروی به سان رستم دستان؛