شد درای کاروان آوای سوز و حال تو

تو به سیرت زنده ای کاندر حیات اجتماع

ملتی را زنده کرد اندیشه و آمال تو

گر نماندی تا ببینی کاروان در منزل است

گر نماندی تا نصیب از کشتۀ خود بدروی

شد نصیب ملت تو حاصل اعمال تو

گرچه ذوق نغمه کم دیدی، نوا شیرین زدی