اوقات

به تکه ای از آسمان در حاشیه ی ناودان دست می کشم

همیشه کسی با چتر و بارانی از کنار نیمکتها می گذرد

انعکاسی که در انحنای شاخه ها با فضا تنها می ماند

با ساعات مرگ برگ مدارا ندارند

پله های نگاه هیچگاه به آفاق پنجره ها نمی رسند

و در غیاب من